Meestal wordt hij gebracht met de wagen. Deze zomer koos hij er soms voor om met de motor te komen, gekleed in een stoer jasje. Eenmaal gearriveerd op de Wijktuin, altijd op een maandag, gaat hij op eigen benen verder. Zolang hij ronddwaalt, staat de wagen of motor onbewaakt geparkeerd op de middencirkel. Het kleine fruit langs het hek is het eerste dat wordt geïnspecteerd, frambozen vallen altijd zéér in de smaak. Vervolgens bezoekt hij het Bij-eenhuis om te zien hoe het de bijen vergaat. Vorige week liep hij links van het huis naar achteren en daar heeft hij mij met brede armgebaren duidelijk uitgelegd wat bijen aan het doen zijn: bijen zijn druk bezig en maken honing. Een snelle doorsteek door de bloementuin, heen en terug, maakt hem zichtbaar vrolijk. Na de bijen en de bloemen is het tijd om contact op te nemen met het thuisfront. Hij neemt plaats in de middencirkel en via een smartphone vertelt hij enthousiast over zijn rondgang in de Wijktuin. Dan is het tijd om zich terug te trekken in de wilgentipi waar hij zich in alle rust overgeeft aan bespiegelingen. Zijn vaste begeleider neemt plaats in een stoel naast de tipi en wacht geduldig af. Regelmatig worden ervaringen uitgewisseld tussen die twee. Als hij is uitgespeeld, dan is dat het sein om verder te trekken. Al bijna zijn hele leven bezoekt Jax, net drie jaar geworden dit voorjaar, wekelijks de Wijktuin.